தமிழ் நாடகத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்

முன்னுரை

"நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்
பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்கம்"

-    தொல்காப்பியம்.

இயல், இசை, நாடகம் என்னும் முக்கூறுகளுள் முத்தாய்ப்பான மூன்றாவது தமிழாக விளங்குவது நாடகத்தமிழ் ஆகும். ’இயல்’ என்பது அறிவையும், ’இசை’ என்பது உணர்வையும் வளர்க்கும் போது, நாடகம் அறிவையும் உணர்வையும் ஒருசேர இணைத்து மனித வாழ்வியலை அப்படியே பார்வையாளனுக்குக் கண்ணாடியாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

நாடகக் கலையின் தோற்றம்

நாடகம் என்ற சொல் 'நாடு + அகம்' எனப் பிரிந்து, நாட்டை அகம் அல்லது உள்ளத்தில் கொண்டு வருவது என்றும், 'நடி' என்ற மூலத்திலிருந்து பிறந்து ’போலச் செய்தல்’ (Imitation) என்ற பொருள்பட நிற்கின்றது.

  • தொல்காப்பியம்:

தமிழில் கிடைத்த முதல் நூலாகவும் ஐந்திலக்கணத்தைத் தன்னகத்தே பெற்ற இலக்கண நூலாகவும் இருக்கின்ற தொல்காப்பியத்திலேயே நாடக வழக்கு பற்றிய குறிப்புகள் நிரம்ப உள்ளன.

  • சிலப்பதிகாரம்:

நெஞ்சையள்ளும் சிலப்பதிகாரத்தில் கணிகையர் குலக்கொடி மாதவியின் நடனத்தைக் கூறும்போது, நாடகக் கணிகையர், நாடக மேடை அமைப்புகள் (ஒருமுக எழினி, பொருமுக எழினி, கரந்துவரல் எழினி) மற்றும் நாடகப் பேராசிரியர் பற்றியான முழுமையான அதேவேளையில் விரிவான குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

  • சமயச் சடங்குகள்:

தொடக்க காலத்தில் இறை வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக, கோவில்களின் முன்னும், திருவிழாக்களிலும் கதைகளை நடித்துக் காட்டும் வழக்கம் இருந்தது

(எ.கா: தேவராட்டம், சாக்கைக் கூத்து).

தமிழ் நாடகத்தின் வளர்ச்சி நிலைகள்

கூத்து & சிற்றிலக்கியம் ➔ தெருக்கூத்து வடிவம் ➔ புராண மேடை நாடகங்கள் ➔ சமூகச் சீர்திருத்த நாடகங்கள் ➔ நவீன & தெருவழி நாடகங்கள் 

1. சிற்றிலக்கிய நாடகங்கள்

இறையைப் பாடுவதிலிருந்து மக்களின் வாழ்வியலைப் பாடும் நிலைக்குச் சிற்றிலக்கியங்கள் மாறியபோது நாடகம் புதிய வடிவம் பெற்றது.

·         பள்ளு நாடகங்கள்:

உழவர் மற்றும் உழத்தியரின் வேளாண் வாழ்க்கை, பண்ணையான் முரண்பாடுகளைப் பேசின

(சான்று: முக்கூடற்பள்ளு).

·         குறவஞ்சி நாடகங்கள்:

இசை, நடனம், சோதிடம் மற்றும் தலைவன் தலைவியின் காதல் கதைகளை மையமாகக் கொண்டன

(சான்று: திருக்குற்றாலக் குறவஞ்சி).

·         நொண்டி நாடகங்கள்:

ஏதோ ஒரு வகையில் தவறு செய்த ஒருவன் தன்னுடைய காலை இழந்து, வருந்தி பின்னர் இறைவனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுத் திருந்துவதை நையாண்டி பாணியில் விவரித்தன. 

2. தெருக்கூத்து வடிவம்

19-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நாடகம் மக்களின் பொதுக் கலையாக மாறி 'தெருக்கூத்து' என்ற வடிவத்தைப் பெற்றது. திறந்தவெளியில், விடிவிடிய மகாபாரதம் (திரௌபதி அம்மன் திருவிழாக்கள்) மற்றும் இராமாயணக் கதைகளை மையமாகக் கொண்டு இவை நடத்தப்பட்டன.

3. தமிழ் நாடக மறுமலர்ச்சி மற்றும் "நாடகத் தந்தையர்கள்"

19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், தெருக்கூத்துக்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு முறையான மேடை நாடகங்களாக மாறின. இதற்கு மூன்று முக்கிய அறிஞர்கள் அடித்தளமிட்டனர்.

 

ஆளுமை

சிறப்புப் பெயர்

பங்களிப்பு

சங்கரதாஸ் சுவாமிகள்

தமிழ் நாடகத் தலைமை ஆசிரியர்

சிறுவர்களுக்கான 'பாலமீன ரஞ்சனி கான சபா'வைத் தொடங்கி, புராணக் கதைகளை முறைப்படுத்தினார்.

பம்மல் சம்பந்த முதலியார்

தமிழ் நாடகத் தந்தை

'சுகுண விலாச சபா' மூலம் படித்த உயர்குடி மக்களை நாடகத்திற்குள் கொண்டுவந்தார். மனோகரா, லீலாவதி போன்ற புகழ்பெற்ற நாடகங்களை எழுதினார்.

சூரியநாராயண சாஸ்திரியார் (பரிதிமாற்கலைஞர்)

நாடகப் பேராசிரியர்

தமிழ் நாடகத்திற்கான இலக்கண நூலான 'நாடகவியல்' என்ற நூலை முதன்முதலில் இயற்றினார்.

 

  • இக்காலகட்டத்தில் நவாப் ராஜமாணிக்கம் அவர்கள் 'பறக்கும் தட்டு', 'மேகங்களின் நகர்வு' போன்ற தந்திரக் காட்சிகளை (Special Effects) மேடையில் புகுத்திப் புரட்சி செய்தார்.

4. சமூக மற்றும் அரசியல் நாடகங்கள்

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கும் திராவிட இயக்கக் காலங்களில் அவ்வியக்கத்தின் வளர்ச்சிக்கும் நாடகம் ஒரு வலிமையான சமூகச் சீர்திருத்தக் கருவியாகப் பயன்பட்டது.

  • சுதந்திரப் போராட்டம்:

§  காசி விஸ்வநாதரின் 'டம்பாச்சாரி விலாசம்' சமூக அவலங்களைச் சாடியது.

§  டி.கே.எஸ். சகோதரர்கள் தேசபக்தி நாடகங்களை நடத்தினர்.

  • திராவிட இயக்கம்:

§  பேரறிஞர் அண்ணா (சந்திரோதயம், நீதிதேவன் மயக்கம்),

§  கலைஞர் கருணாநிதி (தூக்குமேடை),

§  எம்.ஆர்.ராதா (இரத்தக் கண்ணீர்)

ஆகியோர் மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு, கைம்பெண் மறுமணம், தீண்டாமைக்கு எதிரான சமூக நாடகங்களை அரங்கேற்றினர்.

5. நவீன நாடகங்கள்

இன்றைய நவீன நாடகங்கள் வெறும் பொழுதுபோக்காக இல்லாமல், மனிதனின் உளவியல் மற்றும் உலகளாவிய சிக்கல்களைப் பேசுகின்றன.

v  நவீன நாடகத்தின் மூன்று முக்கியப் பிரிவுகள்

நவீன தமிழ் நாடக உலகை அதன் செயல்பாடுகளின் அடிப்படையில் மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்:

                  [நவீன தமிழ் நாடகம்]

                           │

      ┌────────────────────┼────────────────────┐

      ▼                    ▼                    ▼

[இலக்கிய நாடகங்கள்]     [ஆய்வக நாடகங்கள்]     [வீதி நாடகங்கள்]

·         இலக்கிய நாடகங்கள் (Text-based Plays):

சிறந்த எழுத்தாளர்கள் நாடகப் பிரதிகளை (Scripts) உருவாக்கினர். இவை மனிதனின் உளவியல் சிக்கல்களையும், தத்துவங்களையும் பேசின.

·         ஆய்வக நாடகங்கள் (Experimental/Laboratory Theatre):

மேடை, திரைச்சீலைகள் இல்லாமல், ஒளியமைப்பு மற்றும் நடிகர்களின் தீவிரமான உடல் அசைவுகள் மூலம் புதிய சோதனைகளைச் செய்த நாடகங்கள்.

·         வீதி நாடகங்கள் (Street Theatre): மக்கள் கூடும் இடங்களிலேயே (தெருக்கள், சந்தைகள்) எளிய உடைகளுடன், எவ்விதக் கட்டணமும் இன்றி சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த நடத்தப்படும் நாடகங்கள்.

நவீன நாடகத்தின் முக்கிய ஆளுமைகள்:

ந. முத்துசாமி (கூத்துப்பட்டறை), இந்திரா பார்த்தசாரதி, ஞாநி, மற்றும் ப்ரளயன் போன்றோர் நவீன நாடக முன்னோடிகள் ஆவர். மேடை, ஒப்பனை இல்லாமல் மக்கள் கூடும் இடங்களிலேயே உடனடி விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் நாடக வடிவமாக இது இன்றுவரை திகழ்கிறது.

முடிவுரை

தொல்காப்பியர் காலத்து 'ஆடல்கூத்தாகத்' தொடங்கி, பம்மலாரின் 'மேடை நாடகங்களாக' வளர்ந்து, இன்று 'நவீன கலை வடிவமாக' தமிழ் நாடகம் வீறுநடை போடுகிறது. இன்றைய சினிமா மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடகங்களின் தாயாக விளங்குவது நாடகக்கலையே ஆகும். அத்தகைய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நாடகக் கலையைக் போற்றி வளர்ப்பது இன்றைய இளைய தலைமுறையாகிய கல்லூரி மாணவர்களின் கடமையாகும்.