சங்க காலக் காதலும் சினிமாப் பாடலும்: 

நெய்தற்கலி 123 டூ கிழக்குச் சீமையிலே!

    தமிழ் இலக்கியத்திற்கும் தமிழ் திரைப்படத்திற்கும் எப்போதுமே ஒரு பிரிக்க முடியாத பந்தம் உண்டு. 2000-ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த மனிதர்களின் அதே உணர்ச்சியைத்தான், இன்றைய நவீன தமிழ்த் திரையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. இதற்கு மிகச்சிறந்த சான்று, கலித்தொகையில் வரும் ஒரு நெய்தல் நிலப் பாடலும், இயக்குனர் பாரதிராஜாவின் ‘கிழக்குச் சீமையிலே’ படத்தில் வரும் "ஆத்தங்கர மரமே" பாடலும் ஆகும்.
    காலங்கள் மாறினாலும், தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்தாலும் காதலின் ஏக்கம் என்றும் மாறுவதில்லை என்பதைப் பறைசாற்றும் ஒரு சுவாரசியமான ஒப்பீட்டுப் பார்வை இது.

1. அலைபாயும் நெஞ்சமும் ஓடும் ரயிலும்: குறியீடுகளின் ஒப்பீடு

                    சங்க இலக்கியங்களுள் நாடக்கூறுகள் நிறைந்த காட்சிகளைக் கொண்ட கலித்தொகை 123-இல், நெய்தல் நிலப் புலவர் நல்லந்துவனார் தலைவியின் மனநிலையை அலைகளுக்கு ஒப்பிடுகிறார். காதலனைப் பிரிந்து வாடும் தலைவி தன் நெஞ்சை நோக்கிப் பின்வருமாறு கூறுகிறாள்:
"இருங் கழி ஓதம் போல் தடுமாறி,
வருந்தினை அளிய என் மடம் கெழு நெஞ்சே!"
                கடற்கரையின் அலைகள் எப்படி கரையை நோக்கி வந்து, பின்னோக்கிச் சென்று தடுமாறி அலைபாயுமோ, அதைப்போலத் தன் நெஞ்சம் காதலனைத் தேடி அலைபாய்வதாகக் குறிப்பிடுகிறாள்.
            இதே உணர்ச்சியை 1993-இல் வெளியான ‘கிழக்குச் சீமையிலே’ திரைப்படத்தில் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து எப்படி நவீனப்படுத்தியுள்ளார் என்று பாருங்கள்:
"ஒத்தையில் ஓடும் ரயில் ஓரம்
கத்தியே உன் பேர் சொன்னேனே
அந்த ரயில் தூரம் போனதும்
நேரம் ஆனதும் கண்ணீர் விட்டேனே..."
            சங்க காலத்தில் அலைபாயும் மனதிற்கு 'கடல் அலை' குறியீடாக இருந்தது என்றால், நவீன சினிமாவில் அது வேகமாய் ஓடி மறையும் 'ரயில்' ஆக மாறியிருக்கிறது. காதலியின் இதயத் துடிப்பையும் ஏமாற்றத்தையும் கடத்த இருவேறு காலங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்ட மிகச்சிறந்த கமர்சியல் குறியீடுகள் இவை.

2. தனிமையின் துயரம்: சங்கத் தமிழும் சினிமா மொழியும்

        கலித்தொகைத் தலைவி நள்ளிரவு நேரத்தில், உலகமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது தனியாக அமர்ந்து அழுகிறாள்.
"எல்லையும் இரவும் துயில் துறந்து, பல் ஊழ்
அரும் படர் அவல நோய் செய்தான்கண்..."
            பகலும் இரவும் தூக்கமில்லாமல், தீராத நோய் போன்ற காதலால் அவள் வாடுகிறாள். "என்னை இப்படி மெலிய வைத்தானே, அவனிடம் சென்ற என் நெஞ்சே, நீ அவனைக் கண்டாயோ?" என்று புலம்புகிறாள்.
        இந்தத் 'தூக்கமில்லாத் தனிமை' மற்றும் 'உயிர் போகும் வலி' தான் தியேட்டரில் ரசிகர்களை உருக வைக்கும் எமோஷன். திரைப்பாடலில் சுஜாதா மோகனின் உருக்கமான குரலில் இது எப்படி வெளிப்படுகிறது தெரியுமா?
"முத்து மாமா என்ன விட்டு போகாதே
என் ஒத்த உசுரு போனா மீண்டும் வாராதே..."
            'அரும்படர் அவல நோய்' என்ற சங்கத் தமிழ்ச் சொல், பாமர மக்களுக்கும் புரியும் வகையில் 'ஒத்த உசுரு போனா மீண்டும் வாராதே' என்ற எளிய எமோஷனலாக உருமாறியுள்ளது.

3. இயற்கையின் பின்னணி இசை (BGM)

        கலித்தொகைப் பாடலின் தொடக்கமே மிக பிரம்மாண்டமான ஒரு திரைப்படத்தின் 'மியூசிக் ஓப்பனிங்' போலத்தான் இருக்கும்.
"சுரும்பு ஆர்க்கும் குரலினோடு, இருந் தும்பி இயைபு ஊத..."
"...அரும் பொருள் மரபின் மால் யாழ் கேளாக் கிடந்தான் போல்"
        புன்னை மரக் கிளையில் வண்டுகள் ரீங்காரமிடுகின்றன; அதற்குப் போட்டியாக பெரிய தும்பிகளும் சேர்ந்து சுருதி கூட்டி ஊதுகின்றன. இந்த இயற்கை இசையானது, ‘யாழ்’ (பெரிய யாழ்) வாசிப்பதைக் கேட்பது போல இருக்கிறதாம். அந்த இசையைக் கேட்டுக்கொண்டே கடலானது அமைதியாகத் தூங்குவது போல் காட்சியளிக்கிறது.
        கதாநாயகியின் சோகக் காட்சிக்குப் பின்னணி இசை (BGM) எவ்வளவு முக்கியமோ, அன்று நல்லந்துவனார் கவிதைக்கு இந்த 'இயற்கையின் இசை' தான் பிஜிஎம்!
            இதை அப்படியே ‘கிழக்குச் சீமையிலே’ படத்தில் இசைப்புயல் ஏ.ஆர். ரஹ்மான் ரீ-கிரியேட் செய்திருப்பார். பாடல் தொடங்குவதற்கு முன் வரும் அந்தப் புல்லாங்குழல் இசையும், சோகம் பிழியும் வயலின் கோர்ப்புகளும், பின்னணியில் கேட்கும் கிராமத்து சத்தங்களும் தலைவியின் சோகத்தை நம் நெஞ்சில் கடத்தும். அன்று வண்டுகளும் தும்பிகளும் இணைந்து வாசித்த ‘சங்க கால ஆர்கெஸ்ட்ரா’, இன்று ரஹ்மானின் ஸ்ட்ரிங்ஸ் மற்றும் கீபோர்டு மூலமாகத் தியேட்டரை உருக வைக்கிறது.
           சங்க இலக்கியம் என்பது ஏதோ பண்டிதர்களுக்கும், வகுப்பறைகளுக்கும் மட்டுமே உரியது அல்ல. அது அன்றாட மனிதர்களின் எமோஷனைக் காட்டும் கண்ணாடி. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நல்லந்துவனார் எழுதிய 'கலித்தொகை' மெலோடிதான், இன்று ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் இசையில் 'ஆத்தங்கர மரமே' பாடலாக கமர்சியல் வடிவம் பெற்றுள்ளது. வரிகள் மாறலாம், இசைக்கருவிகள் மாறலாம்... ஆனால் காதலின் ஏக்கம் என்றும் மாறுவதில்லை!